Terwijl ik dit schrijf, zit ik in de lobby van een luxueus hotel, 5 sterren plus, aan de grachten van Amsterdam.  Het is een komen en gaan van de meest uiteenlopende types. Je zou denken dat een high-end hotel in een wereldstad als Amsterdam zich qua clientèle direct zou vertalen naar chique en classy maar qua outfits is dat in ieder geval niet het geval. Van joggingpak, shorts, flipflops tot de meer zakelijke gasten. Van strakgetrokken botox en fillers in protserige designeroutfit, naar duidelijk toerist met grote camera bungelend op de buik, naar Hollywood acteurs (in dit geval Ben Affleck) die hier opgaan in de massa. 

Nu zit ik hier zelf in jeans, zwarte top en colbert en headphone op. Op deze plek verdwijn ik en bespied ik stiekem de mini-maatschappij welke zich voor mijn ogen voorbijtrekt. Het betere kijken en bekeken worden, maar dan vooral kijken. Een onbesproken stukje voyeurisme, en een heimelijk genoegen ofwel de guilty pleasure.  Iedereen is vooral met zichzelf bezig en dat maakt het des te leuker.  Waarom is dit zo leuk? 

Met mijn achtergrond in de horeca heb ik dit soort luxe hotels nooit eng of ongemakkelijk gevonden (ik weet hoe het er achter de schermen aan toe gaat) en ga hier dus ook met liefde zitten. Met grote fles bruiswater en koffie spendeer ik hier uren achter mijn laptop. 

Bij iedere passant, die in- of uitcheckt, aan de bar zit of onderweg is om de grachten van Amsterdam te ontdekken, zit een heel verhaal, een eigen leven. Een niet-bestaand leven wat er in mijn fantasie ontstaat en hun échte leven. Dat maakt het observeren zo leuk. Je fantaseert er een hele geschiedenis en toekomst bij. En hoewel je onderdeel van het geheel bent, waan je jezelf onbespied. Op die fauteuil, in die lobby, zit je daar…te zijn, te kijken, te werken, te genieten. Guilty as charged.

In Sister Act, de film met Whoopi Goldberg, zit een scène waarin zij tegen een van de studenten zegt: “If you wake up in the morning, and you can’t think anything but singing, then you should be a singer, girl.”

Nu geldt dit voor alles in het leven, maar je moet het zelf doen en je hoeft maar één ding te doen: starten. Nu moet ik dit advies dan ook zelf ter harte nemen, dus daar zijn we dan. Schrijvend. Schrijven. Schrijver.

Nu ik, zoals dat zo mooi heet, -in between jobs- ben, wat natuurlijk een iets gezelligere term is dan werkloos, kom ik mezelf continue tegen. Ik verveel me. Mateloos en grenzeloos. Mijn huis is inmiddels van top tot teen opgeruimd en smetteloos. Ik wandel me een ongeluk en ‘s avonds zwaai ik met de kettlebell.

Ik vraag regelmatig aan vrienden en kennissen, wat doén jullie de hele dag? Met oprechte interesse en zonder oordeel, ik wil het écht graag weten. Ik blijk dus geen hobby’s te hebben. Ik haat knutselen, tekenen, schilderen. Ik kan het ook echt niet. Mijn met bloed-zweet-en-tranen gemaakte vaas op de middelbare school zag eruit als een vissenkom. Puzzelen? Ik moet er niet aan denken. Een blauwe maandag heb ik schilderen op nummers geprobeerd, maar dat bleek een andere ‘taak’ in mijn hoofd die afgevinkt diende te worden. Ik hou van lezen, maar val ook vaak in slaap.

Dus ik dompel me maar onder in mijn site verder uitbouwen, onderzoeken wat SEO nou echt is en ondertussen blijf ik me afvragen… Waarom is niets doen zo moeilijk?

Dolce far niente, het zoete/zalige nietsdoen. Dat hebben de Italianen toch beter voor elkaar.

You hate it or love it. Het strand. Zand overal. Zwemmen in de zee? Voor veel mensen ondenkbaar. De zee laat niet alles zien, is troebel en mét duistere onderstroom. Ziltig, onrustig en donker. Het gros van de mensen zal kiezen voor een helder zwembad. En natuurlijk is het fijn om binnen de veilige kaders te blijven, maar ga de uitdaging eens aan. We denken graag in controle, in veiligheid. Maar wat als juist het onbekende ons uitnodigt tot leven? 

Waar kies je voor? Het diepe, het onbekende, met niet te voorspellen stromingen en golven? Waar word je heengetrokken? Dompel je jezelf onder of blijf je veilig aan de kust? Of kies je voor een chloor-doordrenkt ‘perfect’ zwembad waar geen enkele verrassing je onderuit zal halen? Helder, overzichtelijk en schoon? Klinisch en duidelijk? Zo is zwembad versus zee opeens een metafoor voor het leven. 

Het strand is licht, lucht, voetjes in het zand, verkoeling, lezen, ontspanning. Van Julianadorp, via Wijk Aan Zee naar Noordwijk tot aan de Zeeuwse kust, van hete zomerse dagen tot uitwaaien in de winter. Honden rennen er vrij en blij, de zee in en uit, zoomies rondom hun baasje. Die vrijheid is bijna tastbaar, aan zee. Voeten in het zand en gaan. Loslaten, dat leert de zee je ook. Eb wordt vloed, dag wordt nacht. Duidelijker dan hier zie je de dualiteit nergens. 

Life’s a beach, dat zeggen ze wel eens. Eb en vloed, ups en downs, goed weer of slecht weer.  Goudeerlijk, dat is het strand ook. Er valt niets aan af te dingen, aan te veranderen. Het verwelkomt je bij een zonnige dag in de lente, met de belofte van de zomer in de lucht. In hoogzomer is een eeuwigdurend feest, van zonsopgang tot aan de late zonsondergang, met lokale zonaanbidders tot de toeristen die toch nog altijd graag kuilen graven in het zand. In de herfst brengt het die frisse wind door je hoofd, en ’s winters, na een ijzig koude strandwandeling, de voorpret van een warme choco en appeltaart bij de open haard achteraf. 

Als de wind uiteindelijk gaat liggen, is daar alleen nog het ritme van de golven. Rustgevend en tijdloos. Thuiskomen.  Hoe bijzonder is het om rust te vinden, juist op een plek waar alles continue verandert. De zee is er altijd, in al haar grilligheid. In de overgave. En ja, het zand vind je later overal, als een herinnering aan haar, dat ze beklijft. Een tastbaar souvenir aan het nu, van toen.