You hate it or love it. Het strand. Zand overal. Zwemmen in de zee? Voor veel mensen ondenkbaar. De zee laat niet alles zien, is troebel en mét duistere onderstroom. Ziltig, onrustig en donker. Het gros van de mensen zal kiezen voor een helder zwembad. En natuurlijk is het fijn om binnen de veilige kaders te blijven, maar ga de uitdaging eens aan. We denken graag in controle, in veiligheid. Maar wat als juist het onbekende ons uitnodigt tot leven? 

Waar kies je voor? Het diepe, het onbekende, met niet te voorspellen stromingen en golven? Waar word je heengetrokken? Dompel je jezelf onder of blijf je veilig aan de kust? Of kies je voor een chloor-doordrenkt ‘perfect’ zwembad waar geen enkele verrassing je onderuit zal halen? Helder, overzichtelijk en schoon? Klinisch en duidelijk? Zo is zwembad versus zee opeens een metafoor voor het leven. 

Het strand is licht, lucht, voetjes in het zand, verkoeling, lezen, ontspanning. Van Julianadorp, via Wijk Aan Zee naar Noordwijk tot aan de Zeeuwse kust, van hete zomerse dagen tot uitwaaien in de winter. Honden rennen er vrij en blij, de zee in en uit, zoomies rondom hun baasje. Die vrijheid is bijna tastbaar, aan zee. Voeten in het zand en gaan. Loslaten, dat leert de zee je ook. Eb wordt vloed, dag wordt nacht. Duidelijker dan hier zie je de dualiteit nergens. 

Life’s a beach, dat zeggen ze wel eens. Eb en vloed, ups en downs, goed weer of slecht weer.  Goudeerlijk, dat is het strand ook. Er valt niets aan af te dingen, aan te veranderen. Het verwelkomt je bij een zonnige dag in de lente, met de belofte van de zomer in de lucht. In hoogzomer is een eeuwigdurend feest, van zonsopgang tot aan de late zonsondergang, met lokale zonaanbidders tot de toeristen die toch nog altijd graag kuilen graven in het zand. In de herfst brengt het die frisse wind door je hoofd, en ’s winters, na een ijzig koude strandwandeling, de voorpret van een warme choco en appeltaart bij de open haard achteraf. 

Als de wind uiteindelijk gaat liggen, is daar alleen nog het ritme van de golven. Rustgevend en tijdloos. Thuiskomen.  Hoe bijzonder is het om rust te vinden, juist op een plek waar alles continue verandert. De zee is er altijd, in al haar grilligheid. In de overgave. En ja, het zand vind je later overal, als een herinnering aan haar, dat ze beklijft. Een tastbaar souvenir aan het nu, van toen.